Tracę wenę. Chyba za długa przerwa, nie wiem. Albo poprostu się starzeję. Albo wszystko naraz.
***

Piszę do Ciebie ten list, mój Jedyny
Choć nie wiem, gdzie w sen dziś zapadasz,
Dokąd Cię niosły te drogi, ścieżyny
Gdzie pod swym krzyżem upadasz.
Nie wiem, gdzie jesteś, gdzieś był Ukochany
Gdzie szukać mam Twojej szosy
Za czym podążać, gdy ślad Twój - urwany
Wśród łez srebrzystych jak kłosy
Jakiż Twój adres, Twe miejsce na świecie
Gdzie mam swe słowa wysyłać?
Gdzie one dotrą, gdy we wszechświecie
Nie ma już kto ich odczytać.
Piszę do Ciebie ten list bez adresu
Choć wiem, że go nie przeczytasz
Dotarłeś bowiem do drogi swej kresu
Nikogo już o nic nie pytasz
Teraz niebo jest Twoim mieszkaniem
Ostoją, chwilą nadziei
A moje serce i duszy mej łkanie
Są Twoim domem na ziemi..

Odcinam się od świata
Cienką zasłoną powiek
Krótką chwilą niewiedzy
Momentem życia jak człowiek
Pamiętam ten czas przy Tobie
Realny dotyk i słowa
Pamiętam, gdy byłeś tuż obok
Gdy zaczęliśmy od nowa
I myślę o każdej minucie
Sekundzie, dotyku Twych dłoni
Godzinie cichych spojrzeń
W głębokiej uczuć toni.
Pamiętam wszystko jak dzisiaj
Twe oczy, tak bardzo zielone
Twe ciało tak blisko mojego
Te chwile nieziemsko szalone
I będę o nich pamiętać
Zapomnieć nie pozwolę
Choć tyle chwil jest za nami
Przed sobą wciąż mamy nowe...

Spójrz wokół... Gwiazdy na niebie
Tak pięknie błyszczą dla Nas, dla Ciebie
I dla mnie. I dla tego uczucia wielkiego
Co jest wewnątrz Nas. I dla serca Twojego
Świecą we mgle. I przez drogę daleką
Prowadzą Ciebie wraz z mą duszą kaleką
W świat. Czuwać będzie ona z wyrwanym
Sercem na dłoni nad Twym ciałem ukochanym
Płaszcz otuchy rozłoży. I będzie przy Tobie
Zawsze i wszędzie. Zostanie przy Twojej osobie
Najdroższej. By mogły myśli me
Nad Twoim czuwać snem...

Znów je widziałam, te oczy szalone
Tak czyste, tak jasne, lecz jakby zamglone
I troszkę dalekie, choć bliskie tak bardzo
Starością swą młode, pogardą co gardzą
Zielenią pożółkłe, i czernią blednące
Chłodne i ciepłe, i zimnem gorące
Mądre niewiedzą, pamięcią zapomniane
Będące wspomnieniem, przyszłości oddane
Pełne kolorów, choć takie zielone
I troszkę czarne... Nie, jakby czerwone
A może żołte? Niebieskie? Napewno białe...
I bardzo chwiejne, a jednak stałe
Widzące ślepotą i ogniem marznące,
Rzucone bez siły i śniegiem gorące
Topnieją mrozem i patrzą nie widząc
Patrzą uwielbiając i patrzą szydząc
Czyje to oczy? Diabła czy Anioła?
Czemu do siebie nikt ich nie woła?
Czemu przychodzą? Czego szukają?
Czy sami na wzajem siebie nie znają?
I chcą pomocy, i patrzą, i widzą
Wlepiają ślepia, mruganiem się brzydzą
I tonę w tych oczach, w tych oczach szalonych
Bo widzę nich siebie, w marzeniach straconych

Wróciłaś najdroższa, najmilsza mi Pani
Wróciłaś z chłodem o zmroku
Wróciłaś zdobiona pięknymi barwami
Wróciłaś,jak wracasz co roku
Wróciłaś niszcząc letnie zaśpiewy
Niewinność miażdżąc pod sobą
Wróciłaś mordując drzewa i krzewy
Wróciłaś, a Śmierć wraz z Tobą
Wróciłaś, Pani, wróciłaś za wcześnie
Za szybko, by Tobą się cieszyć
Wróciłaś jak chwila co wraca we śnie
Wróciłaś, by móc znowu grzeszyć
Wróciłaś, by zbudzić Sen - Śmierci brata
Pozwolić mu wejść w nasze życie
Wróciłaś z porcją kolorów dla świata
Wróciłaś z mgłami o świcie.
Wróciłaś, o Pani, jak zawsze wracałaś
Wróciłaś jak smutne wspomnienie
A później odejdziesz jak obiecałaś
I znikniesz jak ciche westchnienie...

Podaj mi dłoń przez senne marzenia
Tak czyste, tak cudne, tak warte spełnienia
I jasne, i piękne, złociste jak słońce
I ciche jak wiatr, jak lato gorące
Zimne jak lód, jak czas niepowtarzalne
Minione, trwające, prawie namacalne
Przyszłe, mające dopiero się zdarzyć
Mogące smutkiem i szczęściem obdarzyć
Pozwól prowadzić się do wieczności
Smakować rozkoszy, kosztować radości
Zaufaj i szansę daj swemu sumieniu
Odszukaj miłość we własnym spojrzeniu
Podaj mi rękę i uwierz sam w siebie
Nim będzie za późno, czuj się jak w niebie
Ciesz się chwilą i raduj wiecznością
Zachwycaj naturą i jej niewinnością
Bo powiedz, Kochany, gdzież więcej piękności
Niż w tym tu świecie tak pełnym czułości...?

Otwórz oczy i spójrz wokół siebie
Poszukaj szczęścia raz jeszcze
Spróbuj policzyć gwiazdy na niebie
I poczuj zachwytu dreszcze
Dogoń wiatr na pustej przestrzeni
Złap go i zostaw przy sobie
Posłuchaj przez chwilę oddechu ziemi
Jak gra i wciąż jest przy Tobie
Zatrzymaj mgłę , która o świcie
Kładzie swe krople nad światem
Pokochaj to wszystko, pokochaj nad życie
Niech deszcz będzie Ci bratem
Uwierz raz jeszcze, uwierz sam sobie
Zapomnij wszystkie swe winy
Wybaczaj powoli, doba po dobie
Przez wszystkie życia godziny
I odejdź w spokoju, bez żalu do świata
Bez żadnej urazy w sercu
Pamiętaj, że deszcz miałeś za brata
Gdy spoczniesz na ziemskim kobiercu

Gdy jeszcze kiedyś wrócisz
Zostaw mi jedno słowo
Bym mogła znów zaufać
Uwierzyć w nas na nowo
Gdy jeszcze kiedyś wrócisz
Zamknij drzwi za sobą
Bądźmy chwilę sami
Chcę się cieszyć Tobą
Gdy jeszcze kiedyś wrócisz
Dotknij mego ciała
Bo wiesz przecież najdroższy
Że jestem Twoja, cała
Gdy jeszcze kiedyś wrócisz
Czule mnie pocałuj
Pozwól poczuć usta
Których wciąż mi mało
Gdy jeszcze kiedyś wrócisz
Otwórz dla mnie serce
Niech nie będzie tak zimne
Jak trupie, martwe ręce
Gdy jeszcze kiedyś wrócisz
To tylko marzenia
Wiem, że Ciebie nie ma
To tylko wspomnienia
Ciebie nigdy nie było
Jesteś tylko wymysłem
Moim Aniołem Stróżem
Stworzonym chorym umysłem...

Szukaj mnie tam, gdzie nikt już nie wraca
Gdzie słońce zaszło, noc dobę wyznacza
Szukaj mnie sercem, myślami, swą wolą
Rozglądaj wśród drzew, choć ciernie Cię kolą
Szukaj mnie we dnie, gdy słońce na niebie
Przechodź przez noc, przez myśli, przez siebie
Szukaj mnie w wierze, nadziei, miłości
Poszukaj w smutku, we łzach i radości
Szukaj mnie w sobie, gdzieś w cieniach swej duszy
Wołaj gdy deszcz i gdy słońce Cię suszy
Szukaj w pragnieniu, w sytości, w oddaniu,
W chęci do życia i w załamaniu
Szukaj mnie wszędzie, gdzie tylko możesz
Zapomnij, że znajdzesz, choć się upokorzysz
Bo ja, ukryta na wieki w swej myśli
Żyję marzeniem, tym, co się przyśni
Więc szukaj gdzie możesz, gdzieś będę czekać
Tylko na Ciebie, więc proszę, nie zwlekaj...